Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. +302552029110

Σφήκες

Σφήκες (Vespa Crabro)

Οικογένεια: Vespidae

Τάξη: Υμενόπτερα 

Τα έντομα αυτά ζουν σε κοινωνικές ομάδες ή μεμονωμένα. Είναι γνωστά στον περισσότερο κόσμο από το σχετικά μεγάλο μέγεθος του σώματος, την παρουσία 2 ζευγών μεμβρανοειδών φτερών, μιας στένωσης μεταξύ του θώρακα και της κοιλιάς τους και σε ορισμένες περιπτώσεις, από ένα αισθητό βόμβο που προκαλεί η πτήση τους.

Τα υμενόπτερα επιτίθενται ευρισκόμενα σχεδόν πάντοτε σε άμυνα όπως για παράδειγμα όταν κάποιος πλησιάσει επικίνδυνα την κυψέλη τους. Σχεδόν όλες οι Ευρωπαϊκές σφήκες στερούνται τριχών και φέρουν στην κοιλιακή τους χώρα τις χαρακτηριστικές κίτρινες και μαύρες λωρίδες. Οι φωλιές τους είναι συνήθως σε προστατευόμενα μέρη αλλά και σε σχισμές του εδάφους (Vespula) ή των δέντρων, και κατασκευάζονται από ένα είδος χαρτιού που παράγουν οι ίδιες οι σφήκες μασώντας ξύλο και αναμιγνύοντάς το με το σάλιο τους. Στις σφήκες μόνον οι «βασίλισσες»  επιβιώνουν τον χειμώνα γεγονός που εξηγεί το γιατί ο μεγαλύτερος αριθμός τσιμπημάτων συμβαίνει κατά τους καλοκαιρινούς και φθινοπωρινούς μήνες.

Το κεντρί τους δεν παραμένει στο δέρμα.

Το δηλητήριο των υμενοπτέρων δεν είναι γενικά επικίνδυνο. 

Η πιο συνήθης αντίδραση στο κέντρισμα είναι πόνος, τσούξιμο, τοπικό οίδημα και φλεγμονή. 

Ορισμένα ευαίσθητα άτομα είναι δυνατόν να εκδηλώσουν συστηματική αλλεργική αντίδραση, που μπορεί να οδηγήσει και στο θάνατο με αναφυλακτικό σοκ. 

Σε υπερευαίσθητα άτομα και ένα μόνο κέντρισμα είναι δυνατό, να προκαλέσει αναφυλακτικό σοκ, ενώ απαιτούνται μερικές εκατοντάδες κεντρίσματα, για να απειλήσουν τη ζωή ενός μη αλλεργικού ατόμου.

Σε περιπτώσεις θανάτου εξαιτίας πολλαπλών τσιμπημάτων το μοιραίο επέρχεται μετά την πάροδο αρκετών ημερών και αποδίδεται σε νεφρική ανεπάρκεια, διαταραχές της πήξεως του αίματος ή νέκρωση του εγκεφάλου που φαίνεται ότι προκαλούν άμεσα τα πεπτίδαμελιτίνη, απαμίνη και οι κινίνες που διεισδύουν στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό.